Mostrando entradas con la etiqueta En galego. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta En galego. Mostrar todas las entradas

domingo, 17 de mayo de 2020

Morriña... de min


Fotografía: Paco Canosa
 
…Nacim já velho neste banco ao sol,
e aquel que outrora fum morreu em mim,
e sinto-o como um outro
que nom herdei, pois nada tenho del… 
Ricardo Carvalho Calero

Tan lonxe e tan dentro, 
tan allea es cando tan miña fuches.

Neste solpor da vida distanciada  
das rúas que me recoñecen, 
do vento que xoga a despeitearme, 
do teu riso que é meu lar, 
afogo un pranto que non cala 
e finxo un sorriso, mentireiro e mal pintado, 
que non sabe gardar os segredos.

E afúndome agora 
nesta morriña que me di que te quero, 
nesta saudade que me di que te perdín.

.....     .....     .....

…Nací ya viejo en este banco al sol,  
y aquel que otrora fui murió en mí, 
y lo siento como otro 
que no heredé, pues nada tengo de él… 
Ricardo Carvalho Calero

Tan lejos y tan dentro, 
tan ajena eres cuando tan mía fuiste.

En este atardecer de la vida distanciada  
de las calles que me reconocen, 
del viento que juega a despeinarme, 
de tu risa que es mi hogar, 
ahogo un llanto que no calla 
y finjo una sonrisa, mentirosa y mal pintada, 
que no sabe guardar los secretos.

Y me hundo ahora 
en esta morriña que me dice que te quiero, 
en esta saudade que me dice que te perdí.
 

domingo, 19 de abril de 2020

Para ti


Unha amiga di que tes un aire con Ricardo Darín. Non lle falta razón


Para ti, claro
Quén si non?
Quén está sempre?
Quén cumpre anos hoxe?

Prometinche este texto e non sei nin por ónde comezo, nin cómo rematar. Cómo se mete toda a vida nunhas poucas frases? Cómo se mete tanto amor nun montón de palabras que nunca serán capaces de amosar o que sinto cando te penso, cando te sei?

Lembras? Dixéchesme unha vez que non hai amor máis grande que a amizade, porque é xenerosa, é incondicional, non se mancha co medo a perdela… E eu engadiría que é o amor que inclúe tódolos demáis. Non sei cómo te quero, só sei que o sinto. E basta.

Trinta e nove anos (es a miña relación máis longa, sacando a familia)… presentes, aceptándonos, queréndonos, coidándonos… e sempre sabendo que isto é para sempre. Deixándonos ser, ir, voltar, confiar... Deixándonos vivir e sendo acubillo cando a vida nos doe. 

Sí, xa te deches conta: acubillo busqueino no diccionario, nunca o diría e sábelo. (Gustoume máis que refuxio, parécese máis a aloumiño). Escríboche e sorrío. Sei que ó escoitar a palabra levantarías a cella ladeando a cabeza, daríasme no brazo co teu codo e dirías sorrindo: “Acubillo? Eh?”. E eu reiría por saberme descuberta e defendería o bonita que é, os significados e parecidos que ten, as sensacións que provoca… E esqueceríamos de qué estábamos a falar. Iso é o de menos. Como si non falamos. Ó teu carón habitei os silencios máis cómodos da miña vida.

Ás veces síntome moi inxusta contigo… nunca dudei en recurrir a ti e nunca me faltaches, e non sei si fun quen de corresponderche, si pudeches contar comigo cando me precisabas. Espero que non dubides.

Estráñote ata doer. Sempre te estrañei. 

Xa sabes, lo eres todo.


Feliz aniversario!!

.....     .....     .....

Te prometí este texto y no sé ni por dónde empiezo ni como terminar. ¿Cómo se mete toda la vida en unas pocas frases? ¿Cómo se mete tanto amor en un montón de palabras que nunca serán capaces de mostrar lo que siento cuando te pienso, cuando te sé?

¿Recuerdas? Me dijiste una vez que no hay amor más grande que la amistad, porque es generosa, es incondicional, no se ensucia con el miedo a perderla... Y yo añadiría que es el amor que incluye a todos los demás. No sé cómo te quiero, sólo sé que lo siento. Y basta.

Treinta y nueve años (eres mi relación más larga, exceptuando la familia)... presentes, aceptándonos, queriéndonos, cuidándonos... y siempre sabiendo que esto es para siempre. Dejándonos ser, ir, volver, confiar... Dejándonos vivir y siendo refugio (acubillo) cuando la vida nos duele.

Sí, ya te diste cuenta: acubillo lo busqué en el diccionario, nunca lo diría y lo sabes. (Me gustó más que refugio, se parece más a mimo). Te escribo y sonrío. Sé que al escuchar la palabra levantarías la ceja ladeando la cabeza, tocarías mi brazo con tu codo y dirías sonriendo: "¿Acubillo? ¿Eh?". Y yo reiría sabiéndome descubierta y defendería lo bonita que es, los significados y parecidos que tiene, las sensaciones que provoca... Y olvidaríamos de qué hablábamos. Eso es lo de menos. Como si no hablamos. A tu lado habité los silencios más cómodos de mi vida.

A veces me siento muy injusta contigo... nunca dudé en recurrir a ti y nunca me faltaste, y no sé si supe corresponderte, si pudiste contar conmigo cuando me necesitabas. Espero que no dudes.

Te extraño, con dolor. Siempre te extrañé.

Ya sabes, lo eres todo.
¡¡Feliz cumpleaños!!

viernes, 3 de mayo de 2019

Morno - Templado


Morno.
Duro como a túa indiferencia.
Doce como os teus bicos furtivos.
O teu desexo enteiro concentrado
no bocado que cato namorada.



Templado.
Duro como tu indiferencia.
Dulce como tus besos furtivos.
Todo tu deseo concentrado
en el bocado que degusto enamorada.